19 maart 2013 Lees Meer →

Leo Beenhakker komt thuis in Deventer

Hij kan er met smaak over vertellen, die goede oude tijd aan de Brinkgreverweg. Leo Beenhakker was tussen 1965 en 1967 een beginnend trainer bij Epe toen het roemruchte Go Ahead hem polste jeugdtrainer te worden. De jonge Beenhakker deed vervolgens “alles, ik werkte fantastisch samen met Joop Brand, we hadden het jeugdinternaat nog, Bert van Marwijk liep er als piepklein ventje rond en als hoofdtrainer hadden we de legendarische Frantisek Fadrhonc. Ik leerde alleen maar, ik zoog alles in me op. Het was onvoorstelbaar, maar alle spelers prezen Fadrhonc, een fantastische trainer en een fantastisch mens. Mij – en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor- noemde hij om onbegrijpelijke redenen de professor. Blijkbaar zag hij iets in mij, dacht ie: dat ventje wil het wel leren.”

Beenhakker sloeg zijn vleugels uit, en was tussen 1969 en 1975 hoofdtrainer bij de eerste divisionisten Cambuur en Veendam, alvorens hij terugkeerde naar Deventer voor zijn allereerste grote job. “Maar ik was nog te jong, te onervaren en die spelersgroep van toen zat vol met karakters en routiniers. Dat werkte niet. Peter Stephan, de manager die ik later weer tegenkwam bij Feyenoord, heeft me toen ontslagen. Misschien wel terecht. De resultaten waren niet zoals gehoopt en verwacht, nou, dan weet je dat je eruit kan vliegen. Al zal ik er toen heel anders over gedacht hebben, hoor. Hoe het ook zij, in 1976 ben ik weer jeugdtrainer geworden, bij Feyenoord.”

O ja, en of hij de namen van toen nog kent! Hij dreunt ze zo op: “Twee Joegoslaven had ik: Gluïc en Vuskovic. En Spijkerman zat er. Oude Wesselink, Warnas, Strijdveen…” Hij kan er nog uren over lullen, zoals hij daar voor Go Ahead Eagles-Excelsior in de Business Lounge naast spreekstalmeester Stefan Rutgers, zat. Don Leo, later groot geworden bij Real Madrid, Ajax, Feyenoord, waar niet, was als gast van Go Ahead helemaal thuis in de Adelaarshorst. Hoewel… “Ik ben vanuit Rotterdam meegereden met mijn goeie vriend Simon Kelder en toen ik zo hierheen werd geleid, dacht ik toch: jongens, kom op zeg, het is 2013, is het nou niet eens tijd voor een nieuwe accommodatie? Ga mee in de tijd. Ik geef het je op een briefje: zorg voor een nieuw modern stadion en je speelt straks weer eredivisie. Maar, ik geef toe, toen reden we zo op die Brinkgreverweg en dat deed me toch wel wat. Het hééft iets, zo’n stadion in zo’n oude wijk. Maar toch denk ik: jongens, het is 2013. Ik geef het maar even mee.”

Bijna nog, zo gaf Beenhakker toe, was niet Jimmy Calderwood maar Don Leo de man geweest die het seizoen 2011/2012 had afgemaakt als hoofdtrainer van het wanhopig voor de play offs knokkende Go Ahead. “Marc Overmars en Edwin Mulder vroegen alleraardigst: kun jij het niet even een paar weekjes doen en ik zal je eerlijk zeggen: ik had daar wel zin in. Maar ik zat toen met die knie. En die dokter van me zei: Leo, jongen, doe dat nou niet. Dus helaas heb ik toen verstek moeten laten gaan.”

Wie weet hoe het in de toekomst zal gaan. Beenhakker, een man van netwerken en contacten onderhouden, kent nog altijd de mondiale voetbalwereld, van top tot kelder, als geen ander. Hij ademt voetbal, ook al is hij zeventig. Als de jonge, veelbelovende spelers van de Eagles en Excelsior het veld oprennen, lacht hij: “Jongen, hoe ouder ik word, hoe populairder. Ik ben nog nooit zo vaak om mijn mening gevraagd.” Hij weet het, het is de rijkdom van ervaring. Goed zijn gezicht weer te zien, bijna vijftig jaar nadat de jonge Leo voor het eerst de Vetkampstraat binnen dwarrelde…

Robert Heukels

(bron Go Ahead Eagles)